Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ 7η ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ ΒΡΑΖΙΛΙΑ 24-29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019


       Αγώνας για την προστασία και τη διαχείριση
        των ιστορικών μνημείων σαν κοινά αγαθά
  
    Εισήγηση στην 7η Διεθνή Συνάντηση για την Οικονομία των      
    Εργατών/τριών .  24-29 Σεπτεμβρίου, Σάο Πάολο, Βραζιλία

Τα μνημεία εμπορευματοποιύνται, ακόμη  και καταστρέφονται
Στην εποχή μας, εποχή έντονου καταναλωτισμού που προσπαθεί να επιβάλλει στους λαούς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, οι κυβερνήσεις και τα κράτη προβάλλουν με κάθε τρόπο την “ανάπτυξη” σαν τη μαγική έννοια, που μπορεί να βοηθήσει  τις κοινωνίες, αφενός για να λύσουν τη σωρεία προβλημάτων που έχουν και αφετέρου για να οδηγηθούν στην  “πρόοδο” και την “ευημερία”. Και παρά το γεγονός ότι  η ανάπτυξη που συνεχώς  προβάλλουν είναι η βασική αιτία για την οποία οι λαοί, ακόμη και στις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες, βιώνουν τις συνέπειες μιας παρατεταμένης πολύπλευρης κρίσης (οικονομικής, περιβαλλοντικής, πολιτιστικής και κοινωνικής), οι εξουσίες επιμένουν  ότι είναι ο μοναδικός τρόπος, όχι μόνο για να ξεπερασθεί η κρίση, αλλά και για να αποκτήσουν  οι άνθρωποι ποιότητα στη ζωή τους. Αυτό που βιώνουμε όμως είναι ότι αυτή η ανάπτυξη οδηγεί αποκλειστικά στην ολική εμπορευματοποίηση, τη μετατροπή δηλαδή των πάντων (φυσικό περιβάλλον, κοινωνικές παροχές, δημόσια περιουσία, υδάτινοι πόροι, ενέργεια, παραλίες κ.α) σε εμπορεύματα  που παραχωρούνται σε ιδιωτικές εταιρείες για “αξιοποίηση”.
Δυστυχώς σε αυτή τη διαδικασία πλήρους εμπορευματοποίησης, έχουν ενταχθεί και τα μνημεία της ιστορίας και πολιτισμού, σε όλο τον κόσμο. Αν δηλαδή η “ανάπτυξη”  μιας περιοχής  απαιτήσει να εμπορευματοποιηθούν ή και να καταστραφούν ιστορικά μνημεία ή ακόμα και ιστορικές πόλεις, οι κυβερνήσεις και οι αρμόδιες υπηρεσίες φροντίζουν να παίρνουν αποφάσεις ή και να ψηφίζουν νόμους προκειμένου να διευκολυνθούν οι “επενδυτές”:
Στη  χώρα μου, την Ελλάδα, γνωστή για την ιστορία της και τα μνημεία του πολιτισμού, σημαντικά ιστορικά μνημεία καταστρέφονται ή απαξιώνονται στο όνομα της τουριστικής  ή της εμπορικής και γενικότερα της οικονομικής “ανάπτυξης” η οποία όμως ταυτόχρονα προκαλεί κοινωνική και περιβαλλοντική  υποβάθμιση. Θα αναφέρω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, που βέβαια δεν είναι τα μόνα: Το ένα είναι  αυτό που συμβαίνει και στην περιοχή των Σκουριών στη Χαλκιδική, όπου εκτός από το δάσος καταστρέφεται ένας αρχαιολογικός χώρος του 2ου π.Χ αιώνα, από τις εξορύξεις για χρυσό που πραγματοποιεί η καναδική πολυεθνική Ελ Ντοράντο. Το δεύτερο είναι αυτό που συμβαίνει στο πρώην διεθνές αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου μια πολύ μεγάλη περιοχή, 60000 χιλιάδων στρεμμάτων, με σημαντικό αρχαιολογικό χώρο  παραχωρείται με αποφάσεις των τελευταίων κυβερνήσεων στην στη εταιρεία Lamda Developement, για να χτίσει ουρανοξύστες, καζίνο και άλλες φαραωνικές τουριστικές και εμπορικές εγκαταστάσεις                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
Αντίστοιχα παραδείγματα εκποίησης ιστορικών μνημείων υπάρχουν σε όλο τον πλανήτη. Τα πιο πρόσφατα, γνωστά, παραδείγματα στην ήπειρο που βρισκόμαστε, στη Λατινική Αμερική  είναι το παράδειγμα της πλήρους τουριστικοποίησης της περιοχής των Τσιάπας και από τη νέα “αριστερή” κυβέρνηση στο Μεξικό, με βάση το σχέδιο της οποίας,  όπως καταγγέλλουν οι Ζαπατίστας, πολύ μεγάλες περιοχές με σημαντικά μνημεία των Μάγιας κινδυνεύουν με εκποίηση σε τουριστικές πολυεθνι8κές, προκειμένου να κατασκευάσουν τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις, οι οποίες εκτός από τα μνημεία απειλούν και το δασικό οικοσύστημα της Ζούγκλας που βρίσκεται στην περιοχή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στο Περού, όπου πρόκειται  να καταστραφούν σημαντικά μνημεία των Ινκας, για να κατασκευασθεί το νέο αεροδρόμιο. Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν πολλά σε όλο τον κόσμο
Κράτος και επιχειρήσεις: Συνένοχοι στο έγκλημα.
Η ιδεολογική προσέγγιση που κυριαρχεί σήμερα όσον αφορά τα μνημεία του πολιτισμού, όπως και το δημόσιο χώρο γενικότερα, περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον φαινομενικά ανταγωνιστικό ρόλο ανάμεσα στο κράτος και τους ιδιώτες. Πολύ συχνά δηλαδή γίνονται συζητήσεις και καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα “το κράτος ή οι ιδιώτες, μπορούν να προστατεύσουν να αναδείξουν και να αξιοποιήσουν καλλίτερα τα ιστορικά μνημεία;” Με βάση τις απαντήσεις που δίνονται στο ερώτημα αυτό διαμορφώνονται δύο αντιλήψεις η μια που παρουσιάζεται σαν συντηρητική, σύμφωνα με την οποία  οι ιδιώτες δηλαδή οι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να προστατεύσουν και να αναδείξουν τα ιστορικά μνημεία αξιοποιώντας τα ταυτόχρονα και  για την οικονομική ανάπτυξη της κάθε περιοχής. Από την άλλη πλευρά παρουσιάζεται σαν προοδευτική η αντίληψη ότι τα ιστορικά μνημεία πρέπει να ανήκουν στο κράτος και ότι μόνο αυτό θα έχει την ευθύνη για την προστασία, ανάδειξή και διαχείρισή τους.
Όπως όμως δείχνει η πραγματικότητα και το κράτος και ακόμη περισσότερο οι ιδιώτες αντιμετωπίζουν και τα ιστορικά μνημεία σαν εμπορεύματα και  πρωταρχικό στόχο έχουν την αποκόμιση κερδών, με πρόσχημα βέβαια την “ανάπτυξη”. Τα παραδείγματα καταστροφής ή απαξίωσης των ιστορικών μνημείων που αναφέρθηκαν πιο πάνω -και  είναι μόνο ενδεικτικά, γιατί παρόμοια παραδείγματα υποβάθμισης και εμπορευματοποίησης των μνημείων υπάρχουν χιλιάδες σε όλες τις χώρες του κόσμου- δείχνουν ότι το κράτος στηρίζει με κάθε τρόπο τους ιδιώτες για να κερδοσκοπούν σε βάρος του πολιτισμού και της ιστορίας. Το κράτος είναι εκείνο που ψηφίζει νόμους και δίνει τις άδειες στις ιδιωτικές επιχειρήσεις για όλες τις δραστηριότητες (εξορύξεις, φράγματα, τουριστικές και άλλες εμπορικές επενδύσεις) αδιαφορώντας για τα μνημεία και τους αρχαιολογικούς χώρους που κινδυνεύουν με εξαφάνιση η υποβάθμιση.
Εκτός όμως από τις προαναφερθείσες αρνητικές επιπτώσεις που έχει η διαχείριση των μνημείων από το κράτος σε όφελος των κερδοσκοπικών συμφερόντων υπάρχει και μια ακόμη πιο σημαντική, κατά την άποψή μου, αρνητική παράμετρος. Οι πολίτες δηλαδή, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, έχοντας κατά νου την απατηλή  εικόνα του κράτους σαν θεσμού που λειτουργεί σε όφελος της κοινωνίας, πιστεύουν ότι το κράτος έχει τη δύναμη και την ευθύνη να προστατέψει και να αναδείξει τα ιστορικά μνημεία, με αποτέλεσμα να αδιαφορούν τόσο για την εμπορευματοποίηση του πολιτισμού και της ιστορίας που γίνεται από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις με τη σύμφωνη  γνώμη του κράτους, όσο και για την πλήρη εγκατάλειψη εκατοντάδων μνημείων, πολλά από τα οποία έχουν μετατραπεί σε σκουπιδότοπους. 
Κλείνοντας το κεφάλαιο αυτό θα ήθελα να επισημάνω ότι με τον ίδιο τρόπο που το κράτος αντιμετωπίζει τα μνημεία, τα αντιμετωπίζουν στην πλειοψηφία τους και οι δημοτικές αρχές. Όσον δηλαδή αφορά  την εμπορευματοποίηση των μνημείων οι περισσότεροι δήμαρχοι είναι υπέρ της κερδοσκοπικής τους εκμετάλλευσης και στηρίζουν τις  αποφάσεις του κράτους  για την κερδοσκοπική αξιοποίηση τους, προβάλλοντας και αυτοί κατά κόρον τον μύθο των “επενδύσεων” και της “ανάπτυξης”. Επίσης και οι δημοτικές αρχές, αν και θα μπορούσαν να ενδιαφερθούν περισσότερο για τα τοπικά μνημεία, δείχνουν και αυτές την ίδια αδιαφορία με το κράτος. Πολλά μνημεία σε διάφορες περιοχές είναι εγκαταλελειμμένα και απαξιώνονται, ενώ θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί και για την προβολή των δήμων, αλλά και για την ενημέρωση των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων σχετικά με την τοπική ιστορία.
Γίνεται  λοιπόν φανερό ότι είναι κίβδηλο το δίλημμα αν το κράτος ή οι ιδιώτες μπορούν να προστατέψουν τα ιστορικά μνημεία και να τα διαχειριστούν σε όφελος της κοινωνίας. Διότι και το κράτος και οι ιδιώτες στις καπιταλιστικές κοινωνίες μόνο στα λόγια δείχνουν ενδιαφέρον για τα ιστορικά μνημεία. Στην πράξη αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η αποκόμιση κερδών. Οι  ιδιώτες και το κράτος, άλλοτε διαφορετικές σφαίρες ηθικής και πολιτικής, σήμερα είναι πλέον κολλημένα σαν σιαμαία αδέρφια, με κοινό όραμα την τεχνολογική πρόοδο, την κυριαρχία του κέρδους, τη συνεχή  οικονομική μεγέθυνση και την κατανάλωση. Οι εργαζόμενοι όμως που παράγουν τα αγαθά  συνειδητοποιούν ότι αυτό το όραμα για την ανθρωπότητα δεν είναι απλώς ηθικά και πνευματικά ανεπαρκές, αλλά · είναι μια ουτοπική φαντασίωση και επιπλέον περιβαλλοντικά καταστροφικό. Η συνύπαρξη κράτους και ιδιωτικών επιχειρήσεων με στόχο την ανάπτυξη είναι ένα καταρρέον είδωλο που δεν μπορεί πλέον να επιβάλει το σεβασμό που κάποτε θεωρούσε δεδομένο.  Επομένως είναι εντελώς άγονη η αντιπαράθεση  ανάμεσα στους “συντηρητικούς”  που είναι υπέρ του ρόλου της ιδιωτικής πρωτοβουλία και στους “προοδευτικούς” που υποστηρίζουν τον καθοριστικό ρόλο του κράτους. Αυτή η αντιπαράθεση έχει σαν αποτέλεσμα να  εγκλωβίζονται οι πολίτες στο ψευτοδίλημμα “αν είναι καλλίτερο τα ιστορικά μνημεία, όπως και τα υπόλοιπα δημόσια αγαθά και ο δημόσιος χώρος να διαχειρίζονται από το κράτος ή από τους ιδιώτες, αφού και οι δύο στηρίζουν την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίησή τους” Κάτι που όχι μόνο δεν προσφέρει καμία προοπτική, αλλά αποτελεί επικίνδυνα ανασταλτικό παράγοντα για την βιώσιμη κοινωνικά και οικολογικά ανασυγκρότηση κάθε κοινωνίας.
Όπως αποδείχθηκε από την πιο πάνω παρουσίαση η διαχείριση των ιστορικών μνημείων  και των αρχαιολογικών χώρων είτε γίνεται από κρατικούς φορείς είτε από ιδιωτικές εταιρείες τελικά αποβαίνει σε όφελος των επιχειρηματιών. Ο λόγος είναι απλός,  αλλά δεν είναι αυτονόητος όπως θα έπρεπε να ήταν. Ο λόγος δηλαδή είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις από τη διαχείριση λείπει η κοινωνία, λείπουν οι πολίτες στους οποίους πραγματικά ανήκουν τα ιστορικά μνημεία και είναι οι μόνοι που θα μπορούσαν να τα διαχειριστούν σαν κοινά αγαθά   σε όφελος του κοινωνικού συνόλου. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τους υπόλοιπους τομείς της κοινωνίας (εργοστάσια, σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία κ.α).  Και αυτό συμβαίνει, διότι  όπως σωστά επισημαίνει ο Αμερικανός ερευνητής David Bollier στο βιβλίο του Κοινά  “στα σύγχρονα βιομηχανικά κράτη, τα κοινά αγαθά συνήθως γίνονται αντιληπτά σαν  μια αλλόκοτη, μπερδεμένη ιδέα, αφού η  χρήση της είναι σπανιότατη. Επιπλέον τα κοινά δεν μας είναι οικεία πολιτισμικά. Συνήθως πιστεύουμε ότι  για να έχει κάτι αξία, θα πρέπει να συνδέεται είτε με την «ελεύθερη αγορά» είτε με  το κράτος. Η ιδέα ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταστρώσουν οι ίδιοι στέρεα, συνεκτικά σχέδια για τη διαχείριση των πόρων τους και των αγαθών που παράγουν  και ότι ένα τέτοιο παράδειγμα κοινωνικής διακυβέρνησης θα μπορούσε να παράγει τεράστια αξία το ίδιο, ακούγεται ουτοπική και κομμουνιστική ή το λιγότερο, ανεδαφική. Η ιδέα ότι τα κοινά θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα όχημα για την κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση και τον κοινωνικό μετασχηματισμό ακούγεται εντελώς παράλογη”
Και είναι φυσικό να  θεωρείται παράλογη η διαχείριση των κοινών από τους ίδιους τους πολίτες, διότι το καπιταλιστικό σύστημα προσπαθεί να επιβάλλει σαν λογική την αποκόμιση κερδών από τα αναρίθμητα κοινά που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή και αφορούν τους φυσικούς πόρους, τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, τα παραγόμενα προϊόντα, ακόμη και από τα ιστορικά μνημεία.
Εμείς όμως  επιμένουμε ότι όσο οι ίδιοι οι πολίτες δε συμμετέχουν  στην προστασία και στη διαχείριση των ιστορικών μνημείων, τα μνημεία θα κινδυνεύουν  είτε από εμπορευματοποίηση, είτε από μερική ή και ολική καταστροφή. Είναι ανάγκη λοιπόν να δημιουργηθούν τοπικά κινήματα σε κάθε δήμο και σε κάθε γειτονιά. Οι πρωτοβουλίες που μπορούν να αναληφθούν  προς την κατεύθυνση αυτή είναι:
-Δημιουργία ανοιχτών συνελεύσεων πολιτών σε κάθε δήμο από άτομα  που ενδιαφέρονται για την ιστορία του τόπου και για την προστασία και ανάδειξη των ιστορικών μνημείων.
-Ενημέρωση των πολιτών για την τοπική ιστορία.
-Οργανωμένες  δράσεις σχετικές με την ανάδειξη της σημασίας της τοπικής ιστορίας και των μνημείων που υπάρχουν στην περιοχή
-Τρόποι αξιοποίησης των ιστορικών μνημείων για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων
-Τρόποι  αξιοποίησης των μνημείων για την προβολή και ανάδειξη της κάθε περιοχής,
-Σύνδεση των ιστορικών μνημείων με το φυσικό περιβάλλον και την ήπια ανάπτυξη
-Σύνδεση των ομάδων που ασχολούνται με τα ιστορικά μνημεία στις διάφορες περιοχές με στόχο το συντονισμό των δράσεων σε ευρύτερο επίπεδο
Οι πρωτοβουλίες αυτές στηρίζονται σε ένα ολοκληρωμένο σκεπτικό που έχει σα βάση του τρείς άξονες: α) την προστασία και την ανάδειξη των ιστορικών μνημείων, β) την αξιοποίησή τους για την προβολή του τόπου και την ενίσχυση της τοπικής οικονομίας με σεβασμό στο περιβάλλον και γ) την αποφασιστική συμμετοχή των πολιτών.
Η όλη προσπάθεια ξεκινά από τη δημιουργία ανοιχτών συνελεύσεων  πολιτών σε κάθε δήμο, οι οποίοι αναζητούν και καταγράφουν τα ιστορικά μνημεία όλων των περιόδων που υπάρχουν στους δήμους. Στη συνέχεια αφού διαμορφώσουν ένα πρώτο υλικό, έντυπο και ηλεκτρονικό που παρουσιάζει και περιγράφει τα μνημεία, οι ομάδες αυτές οργανώνουν ενημερωτικές συναντήσεις σε συνεργασία με τοπικούς συλλόγους άλλες ομάδες πολιτών. Με τον τρόπο αυτό αφενός γίνεται γνωστή ευρύτερα η τοπική ιστορία και ταυτόχρονα αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που συμμετέχουν στις ανοιχτές ομάδες, οι οποίες έχουν από την αρχή προκαθορισμένες ημερομηνίες ανοιχτών συναντήσεων (ανά εβδομάδα, δεκαπενθήμερο ή μήνα.) Στις συναντήσεις αυτές γίνονται συζητήσεις για πραγματοποίηση δράσεων που θα αποβλέπουν τόσο στην προστασία όσο και στην ανάδειξη των μνημείων. Μπορούν δηλαδή να οργανωθούν  εθελοντικοί καθαρισμοί σε ιστορικούς χώρους, εξωραϊσμός των χώρων, δωρεάν ξεναγήσεις ντόπιων κατοίκων ή κατοίκων άλλων περιοχών με εθελοντική συμμετοχή ειδικών επιστημόνων (ξεναγών, ιστορικών ή αρχαιολόγων), ανοιχτές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, μουσικές ή θεατρικές κοντά στους χώρους. Μπορούν επίσης  να οργανώνονται ειδικές εκδηλώσεις για την ενημέρωση των παιδιών με διαδραστικό τρόπο ώστε να είναι πιο ευχάριστες στις μικρές ηλικίες.
Εκτός από τις δράσεις στα μνημεία μπορούν να οργανώνονται εκδηλώσεις με ειδικούς επιστήμονες σχετικές με τα ιστορικά γεγονότα και τις εξελίξεις  της περιόδου που ανήκουν τα μνημεία. Το περιεχόμενο και ο τρόπος των συζητήσεων μπορεί να προσαρμόζεται στην ηλικία αυτών που θα παρακολουθήσουν.
Με το πέρασμα του χρόνου και όσο οι εκδηλώσεις και οι δράσεις οι σχετικές με τα μνημεία πληθαίνουν οι περιοχές γίνονται γνωστές, αφού εν τω μεταξύ θα έχει δημιουργηθεί και ηλεκτρονική ενημέρωση με ιστοσελίδες, blog, facebook και άλλα μέσα..
Οι ανοικτές ομάδες που στο διάστημα αυτό θα έχουν αποκτήσει αρκετή εμπειρία, μπορούν να συνεργάζονται με επιστημονικούς φορείς, των  Αρχαιολόγων, των Ιστορικών, των Αρχιτεκτόνων, αλλά και με πανεπιστήμια προκειμένου να διαμορφώσουν ολοκληρωμένα σχέδια και προγράμματα ήπιας ανάπτυξης της περιοχής συνδέοντας τα ιστορικά μνημεία με φυσικά τοπία π.χ δάση και ελεύθερους χώρους π.χ πάρκα ή παραλίες. Με τον τρόπο αυτό οι περιοχές αναδεικνύονται ακόμη περισσότερο και αυξάνεται η επισκεψιμότητα τους κάτι που βοηθά πολύ και στην τόνωση της τοπικής οικονομίας. Στα προγράμματα αυτά μπορούν να βοηθούν και οι δήμοι με την προϋπόθεση βέβαια ότι οι αποφάσεις θα παίρνονται από τους πολίτες.
Όμως εκτός από τις εκδηλώσεις και τις δράσεις που πραγματοποιούνται στα πλαίσια των δήμων μπορούν να οργανώνονται και δραστηριότητες από κοινού  με αντίστοιχες ομάδες γειτονικών δήμων. Μπορούν δηλαδή να πραγματοποιούνται ανοιχτές και δωρεάν ξεναγήσεις σε τοπικά ή κεντρικά ιστορικά μνημεία ή μουσεία από εθελοντές ξεναγούς, αρχαιολόγους ή ιστορικούς, αφού όλα τα μνημεία είτε σε μουσεία είτε σε αρχαιολογικούς χώρους είναι δημόσια περιουσία και επομένως είναι κοινά αγαθά. Μπορούν επίσης να πραγματοποιούνται κοινές επιστημονικές ή καλλιτεχνικές εκδηλώσεις από ομάδες διαφορετικών δήμων ώστε να γίνεται συνολικότερη η ανάδειξη των ιστορικών μνημείων μιας ευρύτερης περιοχής.
Βέβαια είναι σίγουρο ότι στις σκέψεις αυτές μπορούν να προστεθούν και άλλες ακόμη πιο πρωτότυπες και πιο αποτελεσματικές παραμένοντας πάντα σταθερά σε δύο βασικούς στόχους που είναι: α) να αντιμετωπίζονται τα ιστορικά μνημεία σαν κοινά αγαθά και όχι σαν εμπορεύματα για την αποκόμιση κερδών  και β) να συμμετέχουν οι πολίτες αποφασιστικά στη διαχείρισης τους σε όφελος του πολιτισμού και της κοινωνίας.
Η Εναλλακτική Δράση, όπως και η Σύμπραξη για τα Ιστορικά Μνημεία έχει εδώ και αρκετά χρόνια αναλάβει πρωτοβουλίες στην Ελλάδα και έχουν  οργανώσει εκδηλώσεις και δραστηριότητες στην προσπάθειά τους να αναδείξουν τα ιστορικά μνημεία σαν κοινά αγαθά και να πείσουν  τους πολίτες ότι αξίζει να συμμετέχουν και στην προστασία τους, αλλά και στη  διαχείρισή τους.
Τελειώνοντας θα αναφέρουμε μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια προστασίας και αυτοδιαχείρισης ενός νεοκλασικού κτιρίου που  χρησιμοποιείται σαν Φοιτητική  Εστία.(www.hcne.mex.tl) Είναι αυτό που παρουσιάζουμε στην επόμενη εισήγηση.

-Εναλλακτική Δράση για Ποιότητα Ζωής
 -Σύμπραξη για τα Ιστορικά Μνημεία

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

VII ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ,ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ /ΒΡΑΖΙΛΙΑ 25-29 /9ου/2019





Από τις 25 έως τις 29 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας η 7η Διεθνής Συνάντηση για την Οικονομία των Εργατών που αφορά την αυτοδιαχείριση της οικονομίας, της παραγωγής και των υπηρεσιών. 

Η Συνάντηση θα γίνει στην Εθνική Σχολή Florestan Fernandes, ένα Κέντρο Εκπαίδευσης για Κοινωνικά Κινήματα, που έχει κτισθεί από εργάτες και εργάτριες  με κατάλληλη για  το ρόλο του αρχιτεκτονική και με διαδικασίες αυτοδιαχειριζόμενης εργασίας.

Η Εναλλακτική Δράση θα συμμετάσχει  και σε αυτή τη διεθνή συνάντηση και σε συνεργασία με συλλογικότητες από το Μεξικό και την Ιταλία θα παρουσιάσουν το θέμα για την προστασία και τη διαχείριση των ιστορικών μνημείων από την ίδια την κοινωνία.

Επισυνάπτουμε το κάλεσμα της συνάντησης



                     VII   Διεθνής Συνάντηση
   “Οικονομία των Εργατών και των Εργατριών”
Εθνική Σχολή Φλορέσταν Φερνάντες–Γουαραμέρα-Σάο Πάολο-Βραζιλία
                              25-29 Σεπτεμβρίου 2019
 I Ιστορικό
Η Διεθνής Συνάντηση για την “Οικονομία των Εργατών και των εργατριών”  πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια από το 2007, με σκοπό να δημιουργήσει ένα χώρο διαλόγου ανάμεσα στους/στις  εργάτες/ριες, τους αγωνιστές στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, τους διανοούμενους και τους ακαδημαϊκούς σχετικά με τα προβλήματα  και τις δυνατότητες αυτού που ονομάζουμε “Οικονομία των Εργατών και των εργατριών”, η οποία στηρίζεται στην αυτοδιαχείριση και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των λαών, που ζουν από την εργασία τους στο πλαίσιο των σημερινών συνθηκών του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Στη Συνάντηση αυτή  συζητούνται οι εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης που προέρχονται από τους λαούς της Λατινικής Αμερικής, όπως είναι  οι ανακτημένες επιχειρήσεις στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Βραζιλία ή το Μεξικό, τα συνεταιριστικά κινήματα των εργαζομένων στις αστικές και αγροτικές περιοχές, οι εμπειρίες από τον εργατικό έλεγχο και τη συνδιαχείριση στη Μπολιβαριανή Βενεζουέλα, η αλληλέγγυα οικονομία, οι κοινωνικοί, τοπικοί και άλλοι αγώνες για την αυτοοργάνωση της εργασίας και την αυτοδιαχείριση της οικονομίας, εμπειρίες που διαμορφώνουν τους άξονες του διαλόγου στις Συναντήσεις. Σε παγκόσμιο επίπεδο η επίθεση του κεφαλαίου οδήγησε στο κλείσιμο επιχειρήσεων, στην αύξηση της ανεργίας και στην εμφάνιση συνεταιριστικών και συνεργατικών πρωτοβουλιών, όπως και εγχειρημάτων αυτοδιαχείρισης και εμπορικής δραστηριότητας, που θα συζητηθούν σε αυτή, την  VII Συνάντηση.
Μια συζήτηση γύρω από αυτά τα θέματα είναι ολοένα και πιο αναγκαία, διότι πρέπει να ξανασυζητιούνται  και να επικαιροποιούνται στις νέες συνθήκες, στην εποχή της κυριαρχίας του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού, νέα και παλαιά προβλήματα της εργατικής τάξης. Επίσης πρέπει να δοθεί έμφαση στην τεράστια επίθεση του νεοφιλελευθερισμού, που σάρωσε τη Λατινική Αμερική, στη νέα γεωπολιτική (τοπική και παγκόσμια), στα νέου τύπου πραξικοπήματα και στη βαθειά κοινωνική ύφεση
Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί 6 Διεθνείς Συναντήσεις, στις οποίες πήραν μέρος σύντροφοι και συντρόφισσες από περίπου 30 χώρες, από Λατινική Αμερική, Ευρώπη, Αφρική, Ασία, και Ωκεανία. Οι Συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν: δύο στο Μπουένος Άϊες (2007 και 2009), μια στην πόλη του Μεξικού (2011), μια στη Βενεζουέλα, μια στο João Pessoa-Βραζιλία (2013), μια στο Falcón-Βενεζουέλα (2015) και μια στο Pigüe-Αργεντινή (2017)
Κατά τη Συνάντηση του 2013 αποφασίσθηκε να διοργανώνονται Περιφερειακές Συναντήσεις κάθε δύο χρόνια, που θα παρεμβάλλονται ανάμεσα στις Διεθνείς Συναντήσεις. Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν τρείς Ευρωμεσογειακές Συναντήσεις, η πρώτη  στο ανακτημένο εργοστάσιο Fralib, στη Μασαλία (Γαλλία) το 2014, η δεύτερη στο ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη (Ελλάδα), το 2016 και η τρίτη στο εργοστάσιο RiMaflow, στο Μιλάνο (Ιταλία), το 2019.Επίσης πραγματοποιήθηκαν, τρεις Συναντήσεις Νοτιοαμερικανικές, η πρώτη στο ανακτημένο εργοστάσιο υφασμάτων, στο Pigüe (Αργεντινή), το 2014, η δεύτερη στο Μοντεβίδεο (Ουρουγουάη), το 2016 και η τρίτη στο Σαντιάγο (Χιλή), το 2018. Τρείς ακόμη περιφερειακές συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν  για τις χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής και της Καραϊβικής στην Πόλη του Μεξικού, (2014, 2016 και 2018). Η τελευταία έγινε στις εγκαταστάσεις του συνεταιριστικού εργοστασίου “Luz y Fuerza del Centro” (Φως και Ηλεκτρική Ενέργεια στο Κέντρο), ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας, του οποίου η κατάληψη ήταν αποτέλεσμα ενός μεγάλου αγώνα του Μεξικανικού Συνδικάτου Ηλεκτρολόγων. Οι  Συναντήσεις για την “Οικονομία των Εργατών και Εργατριών” δεν είναι μόνο ένας χώρος διαλόγου, αλλά συνδέονται στενά  με τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών του κόσμου
II    Ίδρυση 
Στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου και ειδικά στη Λατινική Αμερική αναπτύχθηκαν πλατειά κοινωνικά κινήματα, λαϊκές οργανώσεις, και κινήματα εργαζομένων, οργανωμένα από τη βάση, τα οποία, σε πολλές περιπτώσεις εφάρμοσαν την αυτοδιαχείριση σε παραγωγικές οικονομικές μονάδες ή  σε  επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, όπως είναι οι ανακτημένες από τους  εργάτες και τις εργάτριες επιχειρήσεις. Επίσης έχουν εφαρμοσθεί και άλλες μορφές συνδιαχείρισης, εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης της εργασίας, τόσο στις αστικές περιοχές, όσο και στις αγροτικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτά τα λαϊκά κινήματα έχουν πετύχει να επηρεάζουν τις αποφάσεις των κυβερνήσεων θέτοντας το ζήτημα του ρόλου των κρατών, ως πιθανών ενισχυτών αυτών των διαδικασιών και  ταυτόχρονα αμφισβητώντας την παραδοσιακή δύναμη των κρατικών δομών. Με τον τρόπο αυτό “ανοίγει” και πάλι ο διάλογος  για τις σχέσεις ανάμεσα στην κρατική εξουσία και την αυτονομία του λαϊκού κινήματος. Η νέα εποχή της νεοφιλελεύθερης και φασιστικής επίθεσης προκάλεσε σημαντική υποχώρηση αυτών των διαδικασιών και απειλεί την επιβίωση των εγχειρημάτων της οικονομίας των εργαζομένων, ιδιαίτερα όσον αφορά την οικονομική  δυνατότητά τους να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αγοράς και  την επιρροή  τους στη δημόσια πολιτική.
Η Διεθνής Συνάντηση για την “Οικονομία των Εργατών και Εργατριών” επιδιώκει να θέσει σε διάλογο τα ζητήματα αυτά, όπως και άλλα ζητήματα που σχετίζονται με τους εργατικούς αγώνες, ένα διάλογο με διαφορετικές προοπτικές και σε διαφορετικά πλαίσια (εθνικά, περιφερειακά και διεθνή) συνδέοντας την ακαδημαϊκή κοινότητα, που στηρίζει αυτούς τους αγώνες  με τους εργάτες και τους κοινωνικούς αγωνιστές. Επίσης επιδιώκει να δημιουργήσει ένα χώρο συζήτησης, με αφετηρία τις προοπτικές από τις εμπειρίες που έχουν οι εργάτες  από την οικονομική αυτοδιαχείριση: εμπειρίες, ανάμεσα στα άλλα, από αυτοδιαχείριση της εργασίας σε ανακτημένες επιχειρήσεις και  κοοπερατίβες, από συμμετοχή σε κινήματα συνδικαλιστικά οργανωμένων εργατών, καθώς και εργατών  γης, από συμμετοχή σε  κοινωνικά κινήματα ή σε πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα. Με βάση αυτά έχουμε  καθιερώσει αυτή  τη Συνάντηση, στις μέχρι σήμερα διοργανώσεις της οποίας έχουν πάρει μέρος εκπρόσωποι από περισσότερες από 30 χώρες. 
Επαναλαμβάνουμε εδώ αυτό που επισημάναμε και στα ντοκουμέντα των προηγούμενων καλεσμάτων (για τις Συναντήσεις), ότι: “αν και μεμονωμένα, όχι όμως ηγεμονικά, οι διάφορες ομάδες  και οι τάσεις της εργατικής τάξης που διαφοροποιείται ολοένα και περισσότερο, παρουσιάζουν εναλλακτικές προτάσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται  μόνο στη σφαίρα της οικονομίας, αλλά αγγίζουν και άλλες σφαίρες, που  επιτρέπουν να διακρίνουμε μια στενή σχέση με διεργασίες πολιτισμικού  χαρακτήρα. Διεργασίες βασισμένες σε σχέσεις μη καπιταλιστικές,  που προδιαγράφουν  σε ποια κατεύθυνση μπορούν να ξανασυζητηθούν οι εσωτερικές (μέσα στα κινήματα) σχέσεις σχετικά με την εξουσία και το φύλο, όπως επίσης και οι σχέσεις   με την κοινότητα. Αυτές οι εξελίξεις, που συντελούνται στα ανακτημένα εργοστάσια και τις εξαρχής αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, επιτρέπουν να δούμε ότι  οι εργάτες και οι εργάτριες μπορούν εκτός από το  συνειδητό σχεδιασμό, να παρουσιάσουν και ένα μοντέλο εναλλακτικό στον καπιταλισμό”
Με βάση αυτά, η πρόταση της VII Συνάντησης της “Οικονομίας των Εργατών και εργατριών” είναι να κάνουμε  μια συστηματοποίηση των σκέψεων μας στηριγμένη  στις  εμπειρίες μας. Η συστηματοποίηση αυτή θα αφορά τόσο την κριτική και την αντίσταση στη διαχείριση της  οικονομίας από τους καπιταλιστές όσο και στη δημιουργία μορφών διαχείρισης από την ίδια την εργατική τάξη.
III Γνωστικοί τομείς και άξονες διαλόγου
H VII Διεθνής Συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στο Σάο Πάολο θα οργανωθεί με βάση τους επόμενους θεματικούς άξονες    :
1. Πολιτική και οικονομική ανάλυση  της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού
2. Η αυτοδιαχείριση σαν πρακτική και σαν εναλλακτικό σχέδιο
3. Προκλήσεις για το συνδικαλισμό και τις άλλες μορφές οργάνωσης των μισθωτών εργατών στον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό.
4. Ανασφάλεια και άτυπες μορφές εργασίας: αποκλεισμός/ένταξη ή αναδιοργάνωση των μορφών εργασίας στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό;
5 Η Οικονομία των Εργατών  από την οπτική του φύλου
6. Ο διάλογος για την τεχνολογία στην οικονομία των εργατών/ριών
7. Κράτος και δημόσιες πολιτικές στην οικονομία των εργατών/ριών  
8. Λαϊκή εκπαίδευση και παραγωγή γνώσεων στην οικονομία των εργατών/ριών



IV Μεθοδολογία της Συνάντησης
Στη διάρκεια των συναντήσεων, διεθνών και περιφερειακών, που πραγματοποιήθηκαν, έχει ακολουθηθεί μια μεθοδολογία διαλόγου και συντονισμού που οργανώνεται με βάση ομάδες οι οποίες έχουν σκοπό να διευκολύνουν τη συμμετοχή και τη σε βάθος συζήτηση γύρω από τους άξονες που πιο πάνω έχουν αναφερθεί. Οι άξονες έχουν σκοπό να βοηθήσουν στη διοργάνωση του διαλόγου, αλλά δεν περιορίζουν τις δυνατότητες της συζήτησης αυστηρά στα ρητώς αναφερόμενα θέματα.  Οι διάφορες ομάδες είναι: τραπέζια εργασίας με παρουσιαστές θεμάτων, που έχουν επιλεγεί από την οργανωτική επιτροπή  (τοπική και διεθνή), τραπέζια εργασίας με εισηγήσεις και με ειδικά θέματα,  εργαστήρια  και επιτροπές εργασίας. Επιπλέον υπάρχουν χώροι για συναφείς πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Συγκεκριμένα οι μορφές των τραπεζιών με βάση το περιεχόμενο των συζητήσεων και τη σύνθεση των πάνελ είναι:
1 Τραπέζια παρουσιάσεων Πρόκειται για τραπέζια με εισηγητές, οι οποίοι επιλέγονται από τους οργανωτές σύμφωνα με τα θέματα. Οργανώνονται με βάση τους άξονες και το πάνελ των εισηγητών, ανάλογα με την περίπτωση,  είναι συνδυασμός ανδρών και γυναικών, εργατών χειρωνακτών και εργατών της διανόησης και συντρόφων-συντροφισσών από μια χώρα ή από διαφορετικές χώρες, οι οποίοι/ες έχουν το ρόλο να συμβάλλουν στο να γίνεται ενδιαφέρουσα. Σε κάθε τραπέζι υπάρχει ένας χρόνος για τις παρουσιάσεις και στη συνέχεια για τις ερωτήσεις και τις παρεμβάσεις από τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες. Τα τραπέζια των συζητήσεων είναι στο επίκεντρο των Συναντήσεων, αλλά δε θεωρούνται “ανώτερα” από τις άλλες εκδηλώσεις.
2 Τραπέζια εργασίας. Οργανώνονται και γίνονται ταυτόχρονα με άλλες συζητήσεις. Εδώ ομαδοποιούνται οι εισηγήσεις που έχουν γίνει, όπως και οι παρουσιάσεις των εργατών και των εργατριών με βάση τις εμπειρίες τους. (Δεν είναι ανάγκη να υπάρχουν γραπτές εισηγήσεις, αλλά είναι αρκετή μια μικρή σύνθεση του περιεχομένου)
3. Επιτροπές εργασίας. Είναι ανοιχτοί χώροι συζήτησης γύρω από τους θεματικούς άξονες της Συνάντησης, χωρίς προκαθορισμένους/ες ομιλητές/ριες. Τα θέματα του διαλόγου προέρχονται από το περιεχόμενο των συζητήσεων που γίνονται στα τραπέζια παρουσιάσεων και στα τραπέζια εργασίας
4. Εργαστήρια. Είναι χώροι εργασίας για θεματικές και εξειδικευμένες προτάσεις. Λειτουργούν με μεθοδολογία συμμετοχική και οργανώνονται  σύμφωνα με τους θεματικούς άξονες της Συνάντησης
V Προθεσμίες
1. Η προθεσμία υποβολής περίληψης των εισηγήσεων λήγει στις 15 Ιουλίου 2019. Η αποστολή των περιλήψεων θα γίνεται στο email 7ecotrab@gmail.com
2. Η προθεσμία για την παρουσίαση Εργαστηρίων, Επιτροπών Εργασίας και Τραπεζιών Εργασίας λήγει επίσης στις 15 Ιουλίου 2019
3.Η προθεσμία υποβολής ολοκληρωμένων εισηγήσεων λήγει στις15 Αυγούστου.
Οι ολοκληρωμένες εισηγήσεις είναι προτιμότερο να σταλούν στα Ισπανικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Πορτογαλικά
Το μέγεθος των εισηγήσεων θα πρέπει να είναι μέχρι 15 σελίδες, με διάστημα 1,5 και γραμματοσειρά Times New Roman
Όσοι/ες επιθυμούν πιστοποιητικό, που εκδίδεται από το UNESP (Universidad Estadual de Sao Paolo-Δημόσιο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο) θα πρέπει να κάνουν εγγραφή στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου και το πιστοποιητικό θα σταλεί μετά από τη Διεθνή Συνάντηση με κόστος 20 δολάρια
4. Η προθεσμία κρατήσεων για διαμονή στην ENFF λήγει στις  15 Ιουλίου
5 Η προθεσμία κρατήσεων για κατάλυμα κοντά στην  ENFF λήγει στις 15 Αυγούστου
VI Εγγραφές
Η εγγραφή γίνεται με τη συμπλήρωση του εντύπου VII Encuentro InternacionalLa Economía de los Trabajadores y law Trabajodoras” (VII Διεθνής Συνάντηση για την “Οικονομία των Εργατών και Εργατριών”) που βρίσκεται στον ιστότοπο




VII    Χώρος της Συνάντησης
Η VII Διεθνής Συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στην Εθνική Σχολή Florestan Fernandes, που βρίσκεται στην πόλη Guararema, στην Ομόσπονδη Πολιτεία του Sao Paolo της Βραζιλίας. Η  Guararema, απέχει  περίπου 45 χιλιόμετρα, από το Διεθνές Αεροδρόμιο Guarulhos
Όσον αφορά την Εθνική Σχολή Florestan Fernandes, πρόκειται για ένα Κέντρο Εκπαίδευσης για Κοινωνικά Κινήματα, που έχει κτισθεί από εργάτες και εργάτριες από όλη τη Βραζιλία, με μια κατάλληλη (για  το ρόλο του) αρχιτεκτονική και με διαδικασίες αυτοδιαχειριζόμενης εργασίας.
Η Εθνική Σχολή βρίσκεται  στον αυτοκινητόδρομο Rodovia Presidente Dutra, που ενώνει τις πόλεις Σάο Πάολο και Ρίο ντε Ζανέιρο, διαθέτει δωμάτια για 100 άτομα, χώρο  κάμπινγκ για 20 άτομα, μπάνια, 3 αμφιθέατρα των 250, 110 και 80 ατόμων, αίθουσες συνεδριάσεων, 4 αίθουσες διδασκαλίας, χώρο για άθληση, εστιατόριο για 150 άτομα, 3 κιόσκια, αίθουσα για πολιτιστικές εκδηλώσεις, και παιδότοπο.
Το νόμισμα της Βραζιλίας είναι το Real—1R=4,33 Eυρώ
Τα κόστος διαμονής στην Εθνική Σχολή είναι 80R ανά ημέρα και εκτός από τον ύπνο περιλαμβάνει πρωινό, γεύμα και δείπνο
Για όσους/ες δε θα έχουν διαμονή στην Εθνική Σχολή το κόστος για μια ημέρα (γεύμα, απογευματινό κολατσιό,  δείπνο)      είναι 35R
Η προθεσμία για την κράτηση διαμονής στην Εθνική Σχολή λήγει στις 5 Αυγούστου
Διαμονή 2χλμ από την Εθνική Σχολή
Σε απόσταση 2 χλμ από την Εθνική Σχολή υπάρχει πανδοχείο χωρητικότητας 100 ατόμων
Η ημερήσια τιμή με πρωινό είναι 80R
Η προθεσμία κρατήσεων λήγει στις 15 Αυγούστου
Αλληλέγγυα φιλοξενία στις πόλεις των Guarulhos, Jacarei και Sao José dos  Campos
Σε περίπτωση που ο αριθμός αυτών που θα συμμετέχουν στη Διεθνή Συνάντηση είναι μεγαλύτερος από 200 η οργανωτική ομάδα, που είναι υπεύθυνη για τη φιλοξενία έχει προβλέψει διαμονή σε σπίτια εργατών και εργατριών στις κοντινές πόλεις των Guarulhos, Jacarei και Sao José dos  Campos
Ξενοδοχεία στο Jacarei και στο Sao José dos Campos
Οι πλησιέστερες πόλεις είναι η  Jacarei και η Sao José dos  Campos, που απέχουν περίπου 30χλμ από την Εθνική Σχολή, όπου θα γίνει η 7η Διεθνής Συνάντηση. Σύντομα θα δώσουμε λίστα ξενοδοχείων σε αυτές τις πόλεις

VII Διεθνής Οργανωτική Επιτροπή
Αργεντινή:
-“Πρόγραμμα Ανοικτή Πανεπιστημιακή Σχολή” της Σχολής Φιλοσοφίας και Γραμμάτων του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες
-Εργατικός Συνεταιρισμός Υφασμάτων στο Πιγουέ, Αργεντινή
-Ομοσπονδία Αυτοδιαχειριζόμενων Συνεταιρισμών του Μπουένος Άιρες (FEDECABA)
-FACTA
-Κοινωνική Σύμπραξη για την Τηλειατρική της Δημοκρατίας της Αργεντινής (ACTRA)
-Συνεταιριστικό Δίκτυο Γραφικών Τεχνών
-Συνεταιρισμός 19 Δεκεμβρίου.
-Οίκος των Εργατών (Κόρδοβα).
-IDELCOOP-Εκπαιδευτικό Ίδρυμα για τη διδασκαλία του συνεταιριστικού ιδεώδους και των εφαρμογών του
-Πρόγραμμα για τις σχέσεις κεφαλαίου και εργασίας, του κέντρου ερευνών και σπουδών για τον πολιτισμό και την κοινωνία,  του Εθνικού Πανεπιστημίου της Κόρδοβα
-Τμήμα ειδίκευσης στις εργασιακές σχέσεις του Εθνικού Πανεπιστημίου Arturo Jauretche.
-Ινστιτούτο Ανθρωπολογικών Επιστημών της Σχολής Φιλοσοφίας και Γραμμάτων του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες.
-Δίκτυο Τεχνολογιών για την Κοινωνική Ένταξη στην Αργεντινή, του Εθνικού Πανεπιστημίου του  Κίλμες.
-Κοινωνική Συμμαχία
-Έδρα ελευθέρων σπουδών   για τις ανακτημένες Επιχειρήσεις, του Εθνικού Πανεπιστημίου της Λα Πλάτα
-"Floreal Gorini", Πολιτιστικό Κέντρο για τη διάδοση του  Συνεργατισμού
-Πρόγραμμα Αναδιοργάνωσης και Διαχείρισης τοπικών και περιφερειακών δομών,  του Εθνικού Πανεπιστημίου του Σαν Μαρτίν  (UNSAM)

Ιταλία:
-Ανακτημένα Αυτοδιαχειριζόμενα Εργοστάσια  RiMaflow
-Βιοτεχνία  Οficine Zero

Γαλλία:
-Ένωση για την Αυτοδιαχείριση.
-Συνδικαλιστική Ένωση Αλληλέγγυων

Καναδάς:
-Κέντρο διδασκαλίας  της Κοινωνικής Οικονομίας και της Εργασίας του Πανεπιστημίου του Τορόντο
-Συμβούλιο Εργαζόμενων στο Αεροδρόμιο του Τορόντο.

Κολομβία:
-Εθνική Ομοσπονδία Εργαζομένων στο Κράτος, τις Δημόσιες Υπηρεσίες και την Αυτοδιοίκηση (ÚNETE)

Βενεζουέλα:
-Εθνικό Κίνημα για τον Εργατικό Έλεγχο.
-Πλατφόρμα Αγώνα των Σοσιαλιστικών Συμβουλίων των Εργατών
 -Κίνημα ”Ενωθείτε”.

Μεξικό:
-Θεματικές Σπουδών για την Εργασία και Τμήμα Κοινωνικών Σχέσεων του Αυτόνομου Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου -Xochimilco;
-Συλλογικότητα  των Συνεταιρισμών του Νέου Κέντρου των Εργατών.
-Κέντρο για την Παγκόσμια Δικαιοσύνη στο  San Miguel de Allende.(Μεξικό)
-Δημοκρατικοί Εργάτες του Συνεταιρισμού των Δυτικών Κοινωνιών (του Μεξικού) TRADOC (Κατειλημμένο αυτοδιαχειριζόμενο ργοστάσιο παραγωγής ελαστικών αυτοκινήτων)
-Συνεταιρισμός Φως και Ενέργεια στο Κέντρο 9του Μεξικού) COOPLF
-Συνδικάτο Μεξικανών Ηλεκτρολόγων (SME)
-Πρόγραμμα Συνεταιριστικής Αυτοδιαχείρισης (PAC) του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Πόλης του Μεξικού

Ουρουγουάη:
-Κέντρο Εκπαίδευσης και Τεκμηρίωσης στις διαδικασίες της αυτοδιαχείρισης: Θεματικό Δίκτυο για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ουρουγουάης.
-Εθνική Ένωση Ανακτημένων από τους Εργάτες Επιχειρήσεων.
-Ομοσπονδία Παραγωγικών Συνεταιρισμών της Ουρουγουάης (ANERT).
-Ινστιτούτο Cuesta Duarte, Χώρος αυτοδιαχείρισης και  Συναντήσεων των Συνδικάτων των Εργατών-Εθνική Συνδιάσκεψη Εργατών (PIT-CNT).
-Ουρουγουανή Ομοσπονδία Συνεταιρισμών για την Κατοικία και την Αλληλοβοήθεια. (FUCVAM).
-Εθνικός Συντονισμός για την Αλληλέγγυα Οικονομία

Ελλάδα
-ΒΙΟ.ΜΕ-Ανακτημένο Εργοστάσιο
-Cooperativa Παγκάκι
-Εναλλακτική Δράση για Ποιότητα Ζωής

Κροατία
Οργάνωση για την Εργατική Πρωτοβουλία και τον Εκδημοκρατισμό

Κίνα: 
Δίκτυο Εργαζομένων  Γυναικών Κίνας

Νότια Αφρική
Κοινοτικό Θεραπευτικό Δίκτυο

Διεθνής Οργάνωση: Εργατικός Έλεγχος (Workers Control)


Τοπική Οργανωτική Επιτροπή στη Βραζιλίαl

GPOD-UNESP

SOLTEC/NIDES – UFRJ

LABOR/UFRPE

GPERT

ITCP - USP

MST São Paulo

NESOL- UFT

UFMS

UNISOL

UCPEL

Με τη στήριξη

-Εθνική Σχολή Florestan Fernandes (ENFF)

-Δημόσιο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο (UNESP)

-Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Ζανέϊρο (NESOL – UFRJ)

-Κέντρο Συνεταιρισμών και Αλληλέγγυων Επιχειρήσεων (UNISOL)

Ομάδα τεχνικής υποστήριξης

Lucca Perez

Hector MeleanIBEC

Maria Pessoa  - IBEC



Επικοινωνία με την Οργανωτική Επιτροπή:
Ηλεκτρονική διεύθυνση για πληροφορίες, εγγραφές, αποστολή προτάσεων
7ecotrab@gmail.com